در پي انتشار پاسخ دكتر علي‌اكبر ولايتي به مصاحبه تلويزيوني دكتر محمدجواد لاريجاني، لاريجاني در قالب يادداشتي صريح، ضمن بازگو كردن بخشي از اختلافات تاريخي خود با وزير اسبق خارجه، به انتقادات صريحي از ولايتي پرداخت.

به گزارش خبرنگار «بازتاب»، شنبه شب گذشته، دكتر محمدجواد لاريجاني كه در برنامه «نگاه يك» شبكه اول سيما حضور يافته بود، زماني كه مورد سؤال مجري درباره علت خروج از وزارت خارجه قرار گرفت، علت را اختلاف با علي‌اكبر ولايتي عنوان كرد.

وي ضمن اعلام قائل بودن احترام براي دكتر ولايتي،‌ خود را طرفدار ديپلماسي پروژه‌اي دانست و وزير خارجه اسبق را متهم كرد كه به خاطر انتقادات رسانه‌ها، پروژه‌هاي ديپلماسي را متوقف مي‌كرد.

اين اظهارات طبعا با واكنش دكتر ولايتي روبه‌رو شد و مشاور بين‌الملل رهبر انقلاب ديروز در مصاحبه‌‌اي كه با روزنامه جمهوري اسلامي كرد، ضمن طبيعي دانستن اختلاف سليقه در وزارت خارجه، اظهار كرد كه تصميمات سياست خارجي بايد به تصويب سران نظام مي‌رسيده است.

وي همچنين علت جدا شدن جواد لاريجاني از وزارت خارجه را درخواست وزارت اطلاعات دوران ري‌شهري براي پايان دادن همكاري وزارت خارجه با لاريجاني ذكر كرد.
اين مجادله امروز با استقبال كم‌نظير مطبوعات روبه‌رو شد و تيتر نخست برخي از آنها را به خود اختصاص داد و طبيعتا جواد لاريجاني نيز به اظهارات علي‌اكبر ولايتي واكنش نشان داد.

معاون سابق ولايتي در اين پاسخ او را متهم كرد كه هرگز ايده‌اي را كه تا حدي جديد باشد، ارايه نكرده‌ و اين خشكسالي، امر كوچك و بي‌اهميتي نيست.
به گفته وي در منطق كاري ولايتي، ابتدا بايد تير را رها كرد و هركجا اصابت نمود، دور آن را خط كشيد و آن را هدف اعلام كرد و براي آن پيروزي جشن گرفت و تيرانداز را تشويق نمود! اين هم مسلك «قبه نوري» است كه آقاي ولايتي در تمام طول شانزده سال وزارت خارجه و پس از آن، همواره به آن عمل كرده و مي‌كند.

در اين يادداشت كه براي «بازتاب» ارسال شده، آمده است: در مورد قطعنامه 598 در تمامي مراحل مذاكرات و سفرهاي من به نيويورك و ديگر كشورها، نه تنها نخست‌وزير محترم، رئيس‌جمهور و رئيس مجلس بلكه حضرت امام(قده) در جريان قرار مي‌گرفتند و تا من مطمئن نمي‌شدم كه آن بزرگوار نظر مساعد دارند، قدمي برنمي‌داشتم. اما آقاي ولايتي در تمام طول اين مذاكرات، حتي يك لحظه هم حاضر نشدند به موضوع، نتايج، متن و مسير توجه كنند و همواره مي‌گفتند: چون حساسيت عمومي وجود دارد، من مخالفم! مثلا در برهه‌اي تحت فشار آمريكا، شوراي امنيت سازمان ملل متحد به ايران اخطار داد كه اگر موضع خود را نسبت به قطعنامه 598 روشن نكند، قطعنامه جديدي صادر خواهد شد كه ايران را تحت فشار مي‌گذارد. تمام كارهاي كارشناسي و نظر مسئولان بر اين بود كه نبايد اجازه داد چنين قطعنامه‌اي صادر شود. آقاي ولايتي در اتاق آقاي شيخ‌الاسلام جلسه برگزار كرد و مرا كه مسئول مذاكرات قطعنامه 598 بودم صدا كرد و گفت: «تا من وزير خارجه‌ام، اجازه نمي‌دهم كه اين قطعنامه قبول شود». درست دوازده ساعت بعد، مرحوم حاج احمدآقا(ره) زنگ زدند و گفتند كه حضرت امام فرموده‌اند برويد نيويورك و آنها را متقاعد كنيد كه ما قطعنامه را رد نكرده‌ايم و قصد رد كردن هم نداريم. لذا ملاحظه مي‌فرماييد كه خشكسالي فكري و عملي در ديپلماسي چگونه در زير لعاب قانون‌گرايي و اين‌كه «مملكت صاحب دارد»، «يك كارشناس حرفي زده كه نمي‌شود» و از اين قبيل امور پنهان شده است!...

در قبال نقد دقيق و موضوعي و محترمانه اينجانب، آقاي ولايتي با اضطراب و مرعوبانه پشت سر دستگاه امنيتي كشور مخفي مي‌شوند و چنگ و دندان نشان مي‌دهند. اين هم مظهر ديگري از همان مسلك قبه نوري ايشان است، اما تعجب من از آقاي ولايتي است كه در سال‌هاي آغازين انقلاب ...،مجلس شوراي اسلامي به صلاحيت ايشان براي منصب نخست‌وزيري رأي نداد و داغ اين مطلب هنوز بر دل ايشان وجود دارد! چگونه ايشان به جاي اين‌كه بگويند چرا اين همه فرصت‌هاي طلايي را در سياست خارجي كشور با نديدن و نخواستن و ندانستن سوزانده‌اند و به جاي اين‌كه فداكاري‌هاي جبهه‌ها را به حساب خود بنويسند، نگفته‌اند كه براي حراست و كمك به اين دستاوردها، چه فكر و انديشه و برنامه‌اي را ـ حتي يك نمونه ـ انجام داده‌اند و حال به خيال خود به افشاگري و ترور شخصيتي پرداخته‌اند؟...

جناب آقاي ولايتي ظاهرا از فرط هيجان فراموش نمودند كه اينجانب وقتي از وزارت خارجه رفتم، براي مدت بيش از پنج سال در شوراي عالي امنيت ملي ـ كه بالاترين نهاد امنيتي ـ سياسي كشور است ـ در مقابل ايشان در تمام جلسات مي‌نشستم و در حالي كه ايشان به «چرت» ملوكانه خود مشغول بودند، حقير ـ بر اساس نوارهاي ضبط‌شده جلسات ـ دقيق‌ترين تحليل‌ها و گزارش‌ها را كه محصول كار جمعي كارشناسان متعدد و دبير محترم شورا بود، ارايه مي‌كردم!

متن كامل يادداشت دكتر محمدجواد لاريجاني را در ستون «يادداشت» بخوانيد.